Column Ralf Habets. De rust in de duisternis.

Vele vragen het mij o zo vaak. Ben je nu bang? Bang in het donker? Bang omdat je leven altijd donker is.

Nee, ik ben niet ban. Als ik al bang ben is het bang om hele andere dingen dan het donker zijn. Ik voel me juist rustiger als het donker is. Licht is prima. Licht van natuurlijke bronnen ja. Vele weten niet en voelen gelukkig voor hen ook niet hoeveel kracht er van on natuurlijk licht komt. Terwijl ik dit stukje type is het enige niet natuurlijke licht in mijn huis dat van het beeldscherm van mijn laptop. Dat is een nootzakelijk iets om dit stukje te kunnen schrijven. Verder verlicht ik voor mij zelf mijn huis het liefste met kaars licht. Dat was in de oudheid voldoende en is het voor mij ook. Kaars licht geeft letterlijk en figuurlijk warmte en helpt mij ook nog eens in mijn concentratie en in mijn gevoel van geborgenheid. Het schrijven van stukken, het voelen en ervaren maar ook concentratie gaat mij echt zoveel beter af als er niet een berg kunst licht over mij wordt uitgestort.

Ik heb geloof ik nooit eerder geschreven over hoeveel meer je eigenlijk om je heen ervaart zonder dat je zien kunt. Ik noem het altijd zien zonder te zien. Want ik zie soms veel meer dan vele om mij heen. Heel veel dingen zie je namelijk door anders te kijken en bij mij is alleen het letterlijk zien gestoord. Dus daar waar vele denken dat ik het allemaal niet zie, zie ik stiekem best een hele hoop. Alleen anders dan mensen die echt zien. Niet altijd fijn hoor. Laat dat maar meteen gezegd zijn. Maar soms wel handig dat dan weer wel. Het helpt mij om daar waar mogelijk bijtijds keuzes te maken. Dit is overigens iets wat ook pas sinds kort er weer bij is gekomen. Sinds ik alles op eigen kracht doe. Te lang heb ik me laten mee slepen door van alles en iedereen. Nu weet ik dat ik mijn eigen traject mag lopen en dat alleen dat voor mij goed is. Zelf weet ik wat goed is voor mij en ook wat mij niet goed doet. Dat ik daardoor anders leef en soms moet leven dan veel andere dat begrijp ik en accepteer ik nu. Jarenlang heb ik me daar tegen verzet en er zelfs tegen gevochten. Daardoor verlies je je zelf en raak je steeds verder van je zelf verwijderd en ga je zoeken en zoek je steun bij mensen die er meer van weten en je onbewust hun traject gaan laten lopen. Er zijn er maar weinige zover dat zij je je eigen traject laten lopen. Ik ken er maar eentje. Gelukkig ken ik die. Das een zegen moet ik echt zeggen. Gelukkig heb ik nu ook mensen om me heen die accepteren dat ik anders ben en mij dus letterlijk mijn traject laten lopen. Dat zijn mijn echt goede vrienden waar ik zo blij mee ben. Want ik hoop zelf nog een hoop uit te mogen knobbelen met en bij mij zelf en dat zal mijn hele leven ook wel zo blijven. Dan heb je eigenlijk maar een behoefte namelijk die van mensen die je accepteren zoals ik ben en snappen dat ik mijn leven leid. Dat hoeft niet hun leven te zijn want iedereen leidt het weer op zijn manier. Dat accepteer ik tenslotte ook.

Leven en laten leven heb ik wel eens ergens gehoord. Mooie spreuk. Ik leef nu en laat andere ook leven. Ik leef nu mijn geluk en ik leer mijn dingen om te leren. Daar waar ik er voor andere kan en mag zijn ben ik er. Daar waar ik vergeving krijg voor die zaken welke ik fout gedaan heb vind ik dat heel fijn. Het maakt mij uit eindelijk tot een beter mens. Van uit die rust en positie kan ik meer doen en meer bereiken. Dit wilde ik graag van mij af schrijven. Met behulp van al die inzichten die ik de laatste maanden krijg kan ik zoveel fijner verder. Das echt geweldig.

 

In liefde en dank.

 

Ralf

Column Ralf Habets. Een echte huismus.

Lieve lezers, Zoals ik eerder al schreef heb ik heerlijk een paar dagen vakantie. Even weg van de snel weg en even tijd om voor mij zelf wat dingen te doen. Laat dit nu juist zijn wat ik de laatste dagen gedaan heb. Lekke thuis wat dingen voor me zelf gedaan en wat dingen gekocht bij winkels waar ik normaal niet kom. Simpel weg omdat ik me de tijd niet af doe om er te komen. Nu heb ik als ik vakantie heb ook altijd lekker de tijd om te denken. Enkele jaren geleden vond ik dat nog vervelend en tot begin vorig jaar vond ik het soms moeilijk om te denken over dingen. Ik verviel dan vaak terug in het verleden. Nu kan ik met aandacht en gevoel naar het verleden kijken en kan ik het verleden beleven zonder er direct last van te hebben. De laatste dagen heb ik veel gedacht aan en naar aanleiding van mijn column van afgelopen vrijdag. Er is zoveel veranderd in de afgelopen 18 jaar. Van drukte, mijn weg vinden. Tot dingen willen afdwingen van het leven en dingen na jagen die niet bereikbaar waren of bleken te zijn. Nu juist blij zijn met wat er is en blij met de rust en stabiliteit die het leven mij en ik me zelf nu geef. Grappig is dan dat op een totaal onverwacht moment dan ineens het verleden zich aan je openbaart in het heden. Het verleden wat je dan ineens oppakt daar waar iets 14 jaar geleden eindigde. Da oppakt als of die 14 jaar er niet geweest zijn. Het mooie is dat inzichten die je hebt opgedaan in het verleden je vromen en gevormd hebben tot wat je bent in het heden. Daar kan ik nu zo van genieten wat er je spontaan gegeven wordt. Op een onverwacht moment.

Ik heb een aantal fijne dagen gehad met mijn ouders en prijs me gelukkig dat wij gezond en wel kunnen genieten samen. Ook geniet ik nu ik weer alleen ben dat ik hier in alle rust achter mijn oude vertrouwde bureau kan zitten schrijven. Na dat ik lekker thuis gepoetst en gewassen heb. Het leven is zo mooi als je al deze kleine en fijne dingen intens kunt oppakken en ervan kunt en mag genieten. Ik voel me de laatste tijd zo puur me zelf. Zo merk ik   dat ik heel gevoelig ben en open sta voor kleine subtiele dingen. Dat is echt fijn als ik me zelf maar voldoende weet te beschermen tegen prikkels van buitenaf. Ik heb er echt een heel goed gevoel voor wat ik kan en mag laten binnenkomen van me zelf en wat niet.

Kort om, ik geniet eigenlijk gewoon van het me zelf mogen en kunnen zijn.

 

Dit wilde ik graag met jullie delen.

 

Ik gun iedereen zo’n fijn gevoel.

 

In liefde jullie Ralf.

Column Ralf Habets. Overpeinzingen.

Lieve lezers, Op een vrijdag avond in februari. Terwijl het carnaval is losgebarsten in de zuidelijke landstreken. Zit ik met een stukje piano spel op de achtergrond in alle rust achter mijn bureau. Op een paar dagen na zitten de eerste twee maanden van 2020 er alweer op. Het lijkt nog maar zo kortgeleden dat we midden in de kerst en oud en nieuwe periode zaten. Nu staat maart alweer voor de deur en snakken de meeste mensen naar wat beter weer. Want laten we eerlijk zijn, dit regenachtige en stormachtige weer gaat ons toch allemaal snel vervelen.

Als ik hier zo in alle rust zit tussen de eigen vier muren zoals dat heet. Me bedenk voor hoe vele het hebben van een eigen veilige plek niet van zelfsprekend is. Dan kan ik me alleen maar heel gelukkig prijzen met het leven zoals het is. Het hebben van een beperking is zeker niet altijd makkelijk. Het is en blijft van tijd tot tijd hart knokken en veel moeten, willen en kunnen incasseren, Nu weten de mensen die mij kennen dat ik het bijna nooit heb over mijn blindheid en daar heel luchtig mee om ga. Echter, het houdt mij wel degelijk bezig. IK laat het alleen mijn leven niet bepalen. Ik ga in het dagelijks leven van het idee uit dat ik mij aan pas aan de wereld en als ik hulp nodig heb ik er om moet vragen. Toch, juist op avonden als nu tussen de eigen vier muren merk ik juist weer hoe belangrijk die eigen ruimte voor mij is. Hoe ik een plek nodig heb voor mij alleen. Een plek waar ik, ik kan zijn en met niemand rekening hoef te houden. Jarenlang heb ik het idee na gejaagd dat ik net als iedereen opzoek moest zijn naar een levensgezel. Tot mij in de eerste twee maanden van dit nieuwe jaar duidelijk werd dat mijn kracht erin ligt dat ik mijn eigen levensgezel ben. Ik heb me zelf nodig om in evenwicht te zijn en te blijven. Ik raak in mijn leven steeds in onbalans als mensen te dicht bij dreigen te komen. Deze onbalans leidt er dan weer toe dat ik ook andere factoren van het leven niet meer goed de baas kan. Het was en is voor mij zelf een hele ontdekken geweest hierachter te komen en ik ben er nog steeds mee bezig uit te werken wat dit nu voor mij zelf aan nieuw levensinzicht heeft gebracht.

Een ding is mij wel heel duidelijk op dit moment. Ik ben gelukkig en kan de uitdagingen aan die ik aan moet kunnen. Ik heb en ken mijn grenzen en andere accepteren ze zolang ik me zelf erop blijf wijzen dat ik de grenzen wel moet aangeven. Dit blijft een leer puntje voor me zelf. Maar ach, uit geleerd zijn we immers nooit.

 

Met deze gelukkige overpeinzing in mijn hoofd keer ik terug naar mijn muziek en straks een goed boek.

 

Blind zijn is voor mij niet een beperking. Het is datgene wat mij als mens uniek maat en mij die talenten die ik heb meegekregen optimaal laat benutten. Die kracht welke ik heb gevonden kan ik andere mee geven en dat is wat het leven mooi maakt.

 

In liefde Ralf.

Column Ralf Habets. Er even tussen uit.

Lieve lezer. Het word tijd er even tussen uit te gaan merk ik. Na de volop gevulde weken die achter ons liggen in het eerste stukje van 2020. Was het nu op het werk heel druk. Nu nee, dat viel heel erg mee. Ik denk dat ik mag stellen dat de eerste periode van 2020 zich vooral kenmerkte met onverwachtse dingen en gebeurtenissen. Verder speelde het weer van de laatste weken mij volop parten en zijn we door een aantal energetische poorten heen gegaan de laatste weken. Dit heeft mij merk ik nu toch wel behoorlijk wat energie gekost. Het heeft me gelukkig ook laten zien dat mijn beschermingsmechanisme wel zover ontwikkeld is dat het me niet onderuithaalt of helemaal uitput. Toch merk ik dat ik me even los moet maken van alles om mij heen. De levens trein gaat namelijk best wel heel hart op dit moment. Iedereen duwt en trekt aan zichzelf en ik voel dit en neem een sterke negatieve impuls waar om mij heen. Het lukt mij nog deze buiten de deur te houden maar dit wordt wel moeilijker.

Zelfs het nieuws en de krant laat ik even voor wat ze zijn op dit moment. Ik begraaf me even in dingen die mij een goed gevoel geven. Denk hierbij aan koken, boeken, hoorspelen en goede gesprekken. Ook mooie muziek en schrijven. Kort om, even iets meer na binnen en iets minder naar buiten. Ik merk namelijk echt dat buiten veel onrust geeft en brengt. Het zal de tijd wel zijn denk ik maar. Voor mij is het dus gelukkig ook letterlijk even tijd voor me zelf. Vanaf donderdag even meer ruimte voor eigen dingen en even iets minder dingen die moeten. Kunnen we mooi weer even de juiste weg oppakken voor de maanden maart en april.

Voor nu ga ik voor mij zelf lekker even de rust opzoeken en zou het maar zo kunnen dat er nog wel iets van mij verschijnt de komende dagen. In ieder geval kunnen we ons weer opmaken voor storm 3 van deze maand, Ellen. Die wint en regen ben ik ook wel moe! Jullie niet?

 

Voor nu, fijne avond en tot snel hoop ik!

 

In liefde Ralf.

Column Ralf Habets. Stormachtig.

Lieve Lezers. Het is weer zondag en weer waait het buiten nogal stevig. Terwijl ik binnen achter mijn bureau zit om deze gedachten aan het virtuele papier toe te vertrouwen viert storm Dennis buiten een klein feestje. Het is toch wel makkelijk die namen voor die stormen. De afgelopen week was letterlijk even een kleine luwten tussen twee stormen in. Zo voelde de afgelopen week ook wel aan. Het was even iets rustiger op alle gebieden. Ik ben volgens mij een beetje toe aan vakantie. Er draait op allerlei gebied van alles en nog wat door mijn hoofd en al die stormen, volle manen en energetische poorten waar we steeds maar weer door heen gaan helpen niet echt om de rust te vinden en vast te houden.

Het lijkt wel of er steeds maar weer iets is wat om aandacht vraagt. Het is juist nu wel eens fijn als er even geen aandacht wordt gevraagd. Als je eens even niets moet en nergens hoeft te zijn. Gisteren was dus wel even zo’n dag en dat is dan wel heel erg prettig.

Ligt het nu aan mij of ben ik niet alleen degene die een beetje in de war is maar is alles en iedereen een beetje in de war. Lopen wij als mensen niet in de pas met de wereld om ons heen en is de natuur niet ook helemaal in de war? Vandaag wordt het 17 graden. Planten en bloemen staan in bloei en het is nog maar net half februari. Winter hebben we totaal niet gehad en het ziet er ook niet naar uit dat we daar nog iets van gaan krijgen. Misschien voel ik me daarom zo onrustig in mijn lijf. Gewoon omdat alles een beetje uit de pas loopt. Geen idee maar het komt maar zo in me op.

Komende week nog een paar dagen werken en dan hebben we de eerste vakantie van dit jaar te pakken en gaan ik hopelijk even wat rust kunnen pakken. Even een paar dagen waar in er niets moet en ik even op rust kan komen in mijn hoofd. IK merk dat het er echt even tijd voor wordt. Alles was en is de eerste weken van het jaar al zo in beweging om mij heen dat ik heel blij ben dat er wel rust is in mijn eigen leven. Dat is dan ook de reden dat we het tot op heden zo goed redden in deze toch wel stormachtige tijden.

Nu nog maar hopen dat ook het weer zich iets gaat stabiliseren. Helaas ziet het er niet zo uit voor de carnavals vierders onder ons. Het ziet er naar uit dat volgend weekend het derde stormachtige weekend op rij gaat worden met veel wint en regen. Nu ja, we zien het wel. We hebben het toch niet in de hand.

 

Voor nu wens ik jullie een fijne en vooral veilige dag toe.

 

In liefde Ralf.

 

Column Ralf Habets. Uitbalans.

Lieve lezers. De afgelopen week zal zeer zeker niet de boeken in gaan als (De week van Ralf.) Het was een week vol onrust in mij zelf en om mij heen. Weinig momenten met rust maar vooral weinig momenten waar in het mij lukte de rust te vinden in mij zelf.

Of het nu gevoelens en energie van andere was wat ik oppikte of toch een onrust in mij zelf welke ik maar moeilijk de baas kon worden. Feit blijft dat het een mindere week was. Toch is het me gelukt er een hele positieve ervaring voor mij zelf uit te lichten. Iets wat mij nu op dit moment weer heel veel rust oplevert.

Vele van jullie die mij al langer volgen weten dat ik het vaker gehad heb over alleen zijn en het verlangen naar het leven delen. Nu, deze week heeft mij geleert dat ik heel blij ben met mijn leven zoals het nu is en dat ik niet de wens heb dat het anders gaat worden. Ik houd bijzonder van mijn eigen ruimte en kan juist daardoor in het dagelijks leven heel goed uit de voeten met alle uitdagingen die het leven mij nu een maal heeft aangeboden. Juist het feit dat ik me zo heerlijk kan terugtrekken is voor mij zelf enorm van belang. Ik geniet echt van mijn eigen ruimte. Alles welke dit bedreigt roept bij mij een enorme weerstand op. Alles en iedereen welke zich met dwang opdrinkt hierin is voor mij echt een uit balans brenger. Dat is en was de mooie leer ervaring van de afgelopen week. Toen ik al dit in liefde binnen lied komen en onderzocht voor mij zelf kwam ik tot het mooie inzicht dat een verlangen wat zich als een rode draad door mijn leven trok. Niet een verlangen is wat nu nog leeft in mij maar wat een maatschappelijk verlangen is wat mij is ingegeven van uit onze wereld. Namelijk het moeten vinden van een levensgezellin.

Ik heb zeker behoefte aan gezelschap van mijn vrienden die mij inspireren en laten zien wat er allemaal is en kan. Echter voor wat mijn eigen ruimte betreft is het voor mij nu goed alleen. Hiermee is een druk van jaren en jaren ineens van mij weggevallen en kan ik voor mij zelf ineens heel veel meer ruimte in nemen. Iedereen zal hier totaal anders in staan en dat is goed. Mijn leven en mijn waarheden hoeven niet die van andere te zijn. Als het voor mij maar goed is en als ik voor mij zelf de mooiste plek maar in kan nemen voor mij persoonlijk.

Liefde en alles wat daarmee samenhangt is voor mij niet meer een gemis. Het is voor mij goed dat het er niet is. Voor mij is innerlijke balans heel erg belangrijk en daar ga ik goed op letten. Het leven is heel mooi als je de mooie dingen erin kunt zien. Dit inzicht bracht mij weer in balans terug.

 

Zo wordt een week welke niet fijn voelde en waar in ik uit balans was tot een heel mooi leermoment van een voor mij waardevolle levensles.

 

Ik wens jullie allemaal een heel mooi en fijn weekend. Pas met het voorspelde nootweer morgen goed op jullie zelf.

 

In liefde jullie Ralf.

Column Ralf Habets. Spoken uit het verleden.

Lieve lezers, Vandaag is zo’n dag waar op ik ingehaald word door allerlei spoken uit het verleden. Spoken die mij blijven achter volgen en die gevoed worden door schuldgevoelens en zelfverwijten. Hoewel ik heel goed weet dat zelfverwijt je nergens brengt behalve dan je behoedt voor het maken van dezelfde fouten in de toekomst. Heb ik deze gevoelens toch. Ik probeer ze er te laten zijn. Ze toe te laten en ze te doorleven. Echter ik voel me er zo oncomfortabel door. Weet niet wat ik er mee moet en hoe ik er een plekje aan moet geven. Het blijft rondjes draaien in mijn hoofd. Ik weet dat dit ook weer stopt. Dat het overgaat en dat het dan weer een hele tijd rustig blijft. Echter ik zou de spoken uit het verleden zo graag begraven. Ik ben klaar met ze maar zij niet met mij. Daardoor weet ik dat ik ook nog niet klaar met hen ben. Want als dit wel zo was kwamen ze niet steeds weer terug. Ik ben er echter zo moe van. Het is wel eens een keertje goed denk ik nu. Ik wil door, genieten en het achter me laten. Toch komt het steeds weer terug. Waarom, wat wil het me toch steeds zeggen. Ik weet het niet. Maar het verdriet is echt. Het gevoel is echt. Het voelt zo echt en zo dichtbij. Ik laat het er maar zijn. Het is wat het is. Het kan niet anders op dit moment. We gaan door. Steeds maar door. We leven en maken er het allerbesten van. We genieten en vieren het leven daar waar het kan. Toch blijft er een punt steeds pijn doen. Een punt dat ik ooit echt op wil lossen. Dit zodat het een plek kan krijgen in het verleden, in het hier en nu en in de toekomst. Ik hoop dat dit punt ooit nog gaat komen. Een liedje wat voor mij een rol is gaan spelen in mijn leven heeft de volgende tekst.

 

Geef elkaar de hand. Kijk eens om je heen. Geef elkaar de hand en ben niet alleen. En zo voort en zo voort. Ik hoop ooit een hand te kunnen reiken en daarmee spijt en berouw te kunnen laten blijken. Tot die tijd gaan we door. Door met eruit te halen wat erin zit. Uit het leven. Je kunt alles maar een keer doen. Dus doe ik het nu goed voor mij zelf. Want alleen dan kun je het goed doen voor andere.

 

Het doet goed het op te kunnen schrijven. Dat geeft lucht.

 

Geniet van deze regenachtige zaterdag!

 

In liefde Ralf